Porównanie edukacji Montessori z edukacją konwencjonalną


Dzieci uczone metodą Montessori umieją się bardzo dobrze przystosowywać. Nauczyły się pracy samodzielnej, jak i w grupach. Od wczesnego wieku były zachęcane do podejmowania decyzji, więc potrafią rozwiązywać problemy poprzez dokonywanie odpowiednich wyborów i potrafią dobrze zarządzać swoim czasem. Zostały nauczone wymiany pomysłów i swobodnej dyskusji o swojej pracy z innymi. Ich wysokie umiejętności komunikacyjne ułatwiają im poruszanie się w nowej sytuacji.

Badania pokazały, że najlepszym przyczynkiem do przyszłego sukcesu jest pozytywna samoocena. Programy Montessori, które opierają się na nauce samowystarczalności bez rywalizacji, pomagają dzieciom budować silną osobowość oraz wiarę w samych siebie, co pozwala stawiać czoła wyzwaniom i zmianom z optymizmem.

Edukacja Montessori

Edukacja konwencjonalna

Nacisk na zdolności poznawcze i rozwój społeczny.

Nacisk na uczenie się na pamięć i rozwój społeczny.

Rola nauczyciela w sali jest dyskretna; dziecko jest aktywnym uczestnikiem procesu nauczania.

Rola nauczyciela jest dominująca; dziecko jest biernym uczestnikiem procesu nauczania.

Środowisko i metoda zachęcają do wewnętrznej samodyscypliny.

Nauczyciel egzekwuje wiedzę i jest zewnętrznym motywatorem.

Instrukcja, indywidualna i grupowa, jest dostosowana do stylu nauki każdego ucznia.

Instrukcja, indywidualna i grupowa, jest dostosowana do stylu nauki dorosłych.

Grupy mieszane wiekowo.

Grupy jednorodne wiekowo.

Dzieci są zachęcane do uczenia innych, współpracy i pomocy sobie nawzajem.

Większość nauczania przeprowadzana jest przez nauczyciela, mało zachęty do współpracy.

Dziecko samo wybiera sobie pracę w zależności od jego umiejętności i zainteresowań.

Program nauczania jest ułożony bez poszanowania indywidualnych zainteresowań dzieci.

Dziecko samo formułuje swoje wnioski na podstawie materiałów edukacyjnych.

Nauczyciel nakierowuje dziecko na konkretne wnioski.

Dziecko pracuje nad wybranym zagadnieniem tak długo, jak samo chce.

Dziecko ma zdefiniowany limit czasowy na dane zagadnienie.

Dziecko samo ustala swoje tempo nauki potrzebne do przyswojenia informacji.

Tempo nauki jest wyznaczone przez normę grupową lub przez nauczyciela.

Dziecko rozpoznaje swoje błędy na podstawie informacji zwrotnej z materiału edukacyjnego.

Jeśli praca jest sprawdzana, to nauczyciel wskazuje błędy dziecka.

Proces nauki jest wzmacniany wewnętrznie poprzez czynność powtarzania i poczucie sukcesu u dziecka.

Proces nauki jest wzmacniany zewnętrznie poprzez naukę na pamięć i nagrody/kary.

Wykorzystanie multisensorycznych pomocy do poznawania zmysłami.

Mało materiału wspierającego rozwój sensoryczny i pomocy dydaktycznych dostępnych do indywidualnego użytku dziecka.

Program ułożony tak, aby uczyć dbania o siebie i o otoczenie (mycie zlewu, czyszczenie butów itp.).

Mniejszy nacisk na naukę dbania o siebie i utrzymania czystości w klasie

Dziecko może pracować w miejscu, w którym jest mu wygodnie, może chodzić swobodnie i mówić do woli (pod warunkiem, że nie przeszkadza innym); praca grupowa jest nieobowiązkowa i do uzgodnienia.

Dziecko ma swoje stałe miejsce, jest zachęcane do siedzenia w ławce i słuchania podczas zajęć.

Organizowane są programy szkoleniowe z filozofii Montessori dla rodziców, aby ją zrozumieli i brali udział w procesie nauczania.

Nieobowiązkowe zaangażowanie rodziców, ich rola często zminimalizowana do płatników składek, a nie uczestników rozumiejących proces nauczania.